Nieuwjaarstoespraak Marco Out

Beste Assenaren, hier in het stadhuis of thuis via internet:
ik wens u in alle opzichten een voortreffelijk 2020.

Dat het nieuwe jaar u en ons gezondheid en voorspoed mag brengen.

Mocht u voor dit nieuwe jaar nog op zoek zijn naar houvast,
ik kwam net voor de jaarwisseling de volgende levenswijsheid tegen:

Je hebt 4 knuffels per dag nodig om te overleven.
Je hebt 8 Knuffels per dag nodig voor ‘onderhoud’.
En voor persoonlijke groei zijn er 12 knuffels nodig.

Ik zou het echter op prijs stellen als u pas na mijn speech begint met de praktische uitvoering hiervan.

Dames en heren,

Was 2019 een bewogen jaar?

Ja.
Zeker in bestuurlijk opzicht.
Ik hoop dat volgende week met het aantreden van een nieuw college van B&W de politieke rust terugkeert en dat we met elkaar en samen met de inwoners van onze stad weer meters kunnen maken.
Vooral de financiële uitdagingen zijn enorm.
Met name in het sociaal domein.
Hoe helpen wij mensen om perspectief te krijgen en om mee te laten doen?
Met meer vraag dan dat we er geld voor hebben.
Collega Schuiling van Groningen sprak afgelopen week over een Haagse Donald Duck die op het ministerie van financiën in het geld zwemt, terwijl nagenoeg alle Nederlandse gemeenten aan de bedelstaf dreigen te raken.

En ik herken die vergelijking.

De vraag is natuurlijk wat wij daar tegenover kunnen zetten.
Een grote boze wolf? Kwik, Kwek en Kwak?
De Zware Jongens? Zwarte Magica?

Rico Verhoeven?
Volgens mij hebben wij maar één ding te doen en dat is hard werken, alternatieven verzinnen en samen met college, gemeenteraad en onze inwoners de schouders er onder zetten.
En natuurlijk tegelijkertijd ook met Den Haag in gesprek blijven
en inzetten op een heldere lobby.

Beste mensen,

Toen ik vrijdagmorgen mijn speech zo ongeveer in de steigers had staan,
las ik het bericht dat er die nacht bij onze buren in het Tynaarlose Paterswolde op de politie was geschoten.
U kent mij als iemand die zijn woorden afgewogen probeert te kiezen.
Maar op dat moment kwam er een reeks woorden uit mijn strot...
Wel gloeiende gloeiende gloeiende <vult u zelf verder maar in>..
Dat gloeiende is eerlijk gezegd de gekuiste versie.
Nadat het rond kerst bij onze andere buren in het Aa en Hunzer Rolde ook al bijzonder grimmig en onaangenaam was geweest, waren opnieuw agenten van ons basisteam, Noord Drenthe, in zwaar weer terecht gekomen.
Waakzaam en dienstbaar als motto hebben
en dan dergelijke excessen als beloning retour krijgen.
Vaker het afgelopen jaar kregen "onze agenten" het al volop voor de kiezen. Denk hierbij aan de waarschuwingsschoten die hier vlak achter het stadhuis werden gelost en de dode tijdens een familie-incident in juni.
Denk aan het verdrietige incident in Peelo.
En denk ook bijvoorbeeld aan de driejarige peuter die bij Ubbena, net over onze gemeentegrens, door in het kanaal gesprongen agenten heldhaftig kon worden gered, maar die op oudejaarsavond alsnog verdrietig kwam te overlijden.

Vanaf deze plek spreek ik opnieuw mijn waardering en respect uit voor al die blauwe inzet.

Kom niet aan met waailap-teksten "als de politie moet is" of "doet niks".
“En tegen oud en nieuw moet de politie gewoon beter gaan handhaven op het afsteekverbod van vuurwerk” enzo.
De realiteit is dat er steeds scherpere keuzes gemaakt moeten worden.
Eerder uitte ik al mijn zorgen over de hoeveelheid politiecapaciteit.
Om er aan toe te kunnen komen om alle zaken goed op te pakken.
Om de werkdruk te verlichten.
Ik zal me daar ook het komende jaar voor blijven inzetten.
Maar ik ben tegelijkertijd vooral oprecht onder de indruk wat er wordt bereikt.
Ik werd daarin opnieuw bevestigd tijdens de Nieuwjaarsnachtdienst die ik meemaakte.
Ons team weet heel veel van onze stad en ook van haar geboefte.

Bij het werken aan veiligheid is alleen repressie onvoldoende.
Ook hier moeten college, raad en inwoners samen optrekken.
Blijf vooral investeren in onze jeugd.
Bied perspectief.
Ga samen op zoek naar de juiste tolerantiegrenzen.

Terug naar 2019.

En naar iets luchtigers.

Net als andere jaren was ook 2019 een jaar waarin mensen besloten om hun leven anders in te gaan richten.

Niet iedereen koopt dan een kasteel in Frankrijk en deelt het verloop van de daarop volgende chaotische verbouwing met televisiekijkend Nederland. Wat mij betreft trouwens het failliet van de Televizierring, maar dat terzijde.

Ik wil op deze plek stilstaan bij de markante verandering in het leven van een echte Assenaar, die in tegenstelling tot kasteelheer Martien Meiland zijn woonplaats wel trouw bleef.

Ik heb het over iemand die met Assen naar bed gaat en er weer mee opstaat en die volgens mij in de tussenliggende tijd ook nog over de stad droomt.

Misschien dat ik overdrijf, maar deze Assenaar zou zelfs na een vijf sterren verblijf op de Malediven tot verbazing van velen opbiechten dat het uitzicht op de Jozefkerk hem dierbaarder is en vele malen beter bevalt.

Hoe vaak zou hij die kerk in de avonduren, sfeervol aangelicht, al hebben gefotografeerd?


Hoe vaak zou hij Assen in de afgelopen jaren op een positieve manier over het voetlicht hebben gebracht?

Het moet ontelbaar zijn, want Ronald Obbes – u had wellicht zijn profiel al herkend - is geen moeite te veel als hij Assen aanprijst bij de winkelende buitenwacht of de cultuur minnende bezoeker van het Drents Museum.

Ik denk overigens dat aanprijzen niet het goede woord is.
Ronald is meer van het bewieroken, van de eeuwige lofzang op Assen.

Beste Ronald,
Mag ik je vragen om even naar voren te komen?

Je hebt recent afscheid genomen als binnenstadsmanager.
En je bent toen terecht geprezen voor je inzet voor onze stad.
Voor de wijze waarop je aan Assen promotie hebt gedaan
en de stad letterlijk en figuurlijk op de kaart hebt gezet.

Als gemeentebestuur willen wij voor die onvoorwaardelijke betrokkenheid en liefde voor onze stad onze waardering uitspreken.
Je was en bent een echte (en volgens mij de grootste) ambassadeur voor Assen.

Het doet het mij daarom buitengewoon veel plezier om aan jou de zilveren legpenning van de gemeente Assen als oeuvreprijs te mogen uitreiken.

Beste mensen

Toen ik mij in de laatste dagen van 2019 in overpeinzingen verzonken installeerde voor het schrijven van deze toespraak, dacht ik ook terug aan de fietstocht die ik in het voorjaar dwars door Amerika maakte.

Ontdaan van alle nuances durf ik te beweren dat als je daar altijd rechtdoor fietst, je vanzelf je doel bereikt.
Ze waren er wel, de afslagen naar links en rechts, maar het ging vooral rechtdoor.

In Amerika, het land waar, bij zowel de voor- als tegenstanders van Donald Trump, nuances even zeldzaam zijn als sneeuw in augustus. 

Alsmaar rechtdoor.
In ons dagelijks leven doen we eigenlijk hetzelfde.
Wij volgen overtuigd van ons eigen gelijk en de juistheid van onze eigen visie vooral ons eigen gedachtespoor.

In mijn somberste bespiegelingen is luisteren soms wel eens verworden
tot een belegen woord in de Dikke van Dale

Is het tegen deze achtergrond raar dat we elkaar soms kwijtraken
en steeds vaker onverzoenlijk tegenover elkaar staan?

In ons huidige tijdsgewricht is er altijd een ander
om wantrouwen op te fixeren
of naar te wijzen.

Als we onze zin niet krijgen
en geen vreugdevuren mogen ontsteken,
dan ontstaat er kortsluiting in bovenkamers
en gebruiken we politiemensen als vuurwerkschietschijven.

Waar houdt dat op?

FILMPJE https://youtu.be/RVuO9RKA-90

Is dit grappig of beangstigend?
Een drone uitgerust met vuurwerk wordt (ergens ver over de grens) gebruikt om een burenruzie te beslechten.
Had u het tot voor kort voor mogelijk gehouden?
Nieuwe technologieën geven ongekende mogelijkheden
en veranderen onze samenleving.
Het is aan ons allemaal om daar op een goede manier mee om te gaan.
Ook met nieuwe ingewikkeldheden die op ons pad komen.

Dames en heren,

Graag sta ik stil bij een mooi voorbeeld van hoe we in samenspraak en met respect voor elkaars belangen,
het gezicht van Assen hebben kunnen veranderen.

Ik heb het over de FlorijnAs. En het is niet de eerste keer dat ik op deze plaats en op dit moment dit project benoem.
We zijn bijna klaar en dat is een compliment waard aan iedereen die hieraan een bijdrage heeft geleverd.

Assen ging over de kop en bijna niemand klaagde.
Wat hebben we ook al weer gedaan?

FILMPJE https://youtu.be/qCofbAJ3-Uw

Indrukwekkend, vindt u ook niet?

En tegelijkertijd realiseer je je,
dat het tijd is voor nieuwe stippen op de horizon.

Wat is de volgende fase in de ontwikkeling van onze stad?
We laten ons daarvoor graag inspireren
en grijpen de officiële afsluiting van het FlorijnAs-project aan
om op 15 april een congres te organiseren
met als centrale thema: de stad van morgen.

Want we zijn en blijven een stad in verandering,
een stad waar goede dingen gebeuren.
We gaan dit jaar aan de slag met ons Koopmansplein
en voeren de door de Assenaren zelf gekozen make-over uit.

Het Drents Museum is er opnieuw in geslaagd een top expositie binnen te halen. De meesterwerken van de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo komen in oktober naar Assen.

Het Wilhelmina-ziekenhuis behoort tot de top 3 van beste streekziekenhuizen.

En De Nieuwe Kolk is nog volop in de race om de beste congreslocatie van Nederland te worden.


Natuurlijk ga ik niet ontkennen dat er nog genoeg vraagstukken moeten worden opgelost,
maar soms dwalen mijn gedachten terug naar het Amerikaanse stadje Hillsboro Indiana,
een klein plaatsje ergens op mijn rit tussen Tuscola Illinois en Lebanon.
Er staat daar een heel bijzonder welkomstbord aan het begin van de bebouwde kom

Welcome to Hillsboro

Wellcome to Hillsboro.
The home of 600 happy people and a few old soreheads.

Laat ook uw gedachten teruggaan naar Hillsboro of deze raadzaal,
wanneer u in 2020 met negativisme mocht worden geconfronteerd.

Graag roep ik u ook op om zaken die lokaal, regionaal of landelijk spelen in een gematigder perspectief te gaan zien.

NRC-columniste Rosanne Herzenberger schreef laatst een behartenswaardige column.

Het was een 3.0 versie van het beroemde gedicht van H. Marsman met als bekende eerste zin: Denkend aan Holland.

Wie zich veel op social media begeeft, schreef ze, zou welhaast denken dat Nederland zich op de rand van een burgeroorlog bevindt.

We staan met grimmige en verhitte koppen tegenover elkaar

De boeren versus de natuur- en milieuclubs
De bouwvakkers versus de ecologen
De hardrijders versus de mensen die blij zijn met 100 kilometer per uur
 
Maar wat nu blijft er van die dreiging over - stelde ze de vraag – als je Twitter en Facebook wegklikt?

Dan lijken - betoogde ze - de Nederlandse huishoudens in 99 procent van de gevallen op haar eigen gezapige huishouden.

We bladeren door de Allerhande en als we naar buiten kijken staan de Private Lease Toyota SUV en een ladende Prius bumper aan bumper.
Denkend aan Holland

Herzenberger geeft aan dat het ongenoegen enorm wordt versterkt door de virtuele, parallelle werkelijkheid van onze nieuwe communicatiekanalen.

Nu is het wel een gegeven dat die kanalen de Nederlanders volop bezig houden,
zo bleek ook weer uit een zeer recente enquête van Maurice de Hond.
63 procent van de ondervraagden onderschreef de stelling
dat de belangrijkste component van de verandering in de wereld
de massale verspreiding van internet en het gebruik van sociale media is.

Ook ik verbaas en erger mij soms over de bagger die ik daar aantref.
U weet hoezeer ik bijvoorbeeld de digitale onrust die ontstond na het verdrietige incident in Peelo heb veroordeeld.

Beste mensen,
Het thema sociale stabiliteit wordt nadrukkelijk benoemd in de nieuwe gemeentelijke kadernota integrale veiligheid;
Dit omdat wanneer een uitgesproken mening overgaat in polarisatie of extremisme er een vraagstuk voor openbare orde en veiligheid ontstaat.

In een gepolariseerd debat worden de kenmerken van de tegenstanders voortdurend op een negatieve manier benoemd en uitvergroot.

Het klinkt misschien vreemd uit mijn mond, maar tegen de achtergrond van wat ik net heb gezegd is het verstandig om minder energie steken in het bij elkaar brengen van tegenstanders.
Op die manier blijven vooral de tegenpolen in de aandacht staan.

De grote middengroep dreigt dan onder te sneeuwen.
Door de focus te verschuiven naar de grotere middengroep helpen we het debat te depolariseren en wordt onze samenleving stabieler.

Het zou mooi zijn wanneer mensen inzien dat ze niets bereiken wanneer ze uitroepen dat andersdenkenden zich moeten schamen.

Een oplossing vraagt om zelftwijfel.
Waar komt iets weg?
Waarom vind ik wat ik vind?
Zelftwijfel is nodig om anderen te kunnen doorgronden
en je persoonlijke opvattingen te testen.
Zonder zelftwijfel gaat niet alleen de gematigdheid verloren,
maar staat ook het vermogen je medemensen te respecteren onder druk.

Dames en heren,

Dat was best een serieuze beschouwing met links en rechts een verwijzing naar de invloed van social media op onze samenleving.

Maar minimaal net zo vaak kunnen tweets of Facebook-berichten ontroeren of moet je er smakelijk om lachen. Deze vond ik hilarisch:

FILMPJE Trump https://youtu.be/xlmw8jAI48o

Eerlijk waar, ik zou willen dat ik zo goed en zo aanstekelijk kon zingen.

Tegelijkertijd is ook dit filmpje een oproep om vooral verder te kijken dan je neus lang is en niet alles te geloven.
”De Donald” zong dit niet echt!
En hoewel u dat in dit geval vermoedelijk direct zag,
is ook beeldmanipulatie inmiddels een serieus vraagstuk.

Wat ik tegen u zou willen zeggen is dat het loont om u te realiseren dat steeds vaker niets is wat het lijkt.
En dat we samen de stad maken.
En dat u Hillsboro niet moet vergeten.

Maar als u er voor kiest om liever vaker te willen knuffelen,
dan mag dat van mij uiteraard ook.

Dames en heren, beste inwoners van Assen,

De meest gebruikte hashtag op twitter het afgelopen jaar was: #durftevragen.

En ik vraag u het daarom nogmaals.
Ik zou graag willen dat we met elkaar afspreken om het komend jaar samen de stad te maken.
Met respect voor elkaar, met respect voor elkaars standpunten.

En zullen we die afspraak dan gewoon elk jaar stilzwijgend verlengen?
Want

Bord met spreuk

Op verandering hopen zonder er zelf iets voor te doen
Is als op het treinstation wachten op een boot.

Op naar een prachtig, geweldig en inspirerend 2020.
 
Gelukkig nieuwjaar!